هر سال بی تو، سال مباداست   

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم
- قیصر نوجوانی و جوانی‌ام -
ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

حالا بگذار یک پیاله چای بنوشم
فرصت
(و علت) برای گریستن بسیار است...*

 

* از دوست عزیز کابل‌نشین‌ام؛ سیدضیاء قاسمی

لينک نوشته