واذا مس الانسان الضر دعانا لجنبه او قاعدا او قائما فلما كشفنا عنه ضره مر كان لم يدعنا الى ضر مسه كذلك زين للمسرفين ما كانوا يعملون
وچون انسان را گزندی رسد، ما را - در همه حالات - به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده - به يارى - مى خواند، پس زمانى كه گزند وآسيبش را برطرف كنيم، چنان است كه گويى هرگز ما را - به يارى - نخوانده است! (قرآن شریف - یونس / ۱۲)

به نظر شما این جمله با چه لحنی بیان شده‌است؟ عصبانیت؟‌ ناراحتی؟‌ انتقاد؟ یا مثل من فکر می‌کنید با خنده؟
بد نیست به زبان خودمان بخوانیمش؛ می‌شود یک همچین‌چیزی:
وقتی گرفتار می‌شی، دم به دقیقه دم پر ما آویزونی و بالا پایین می‌پری، ولی کارت رو که راه می‌اندازیم، حاجی حاجی مکه! انگار نه انگار که پاشنه دروازه ما رو از جا کندی!

شنیدن این جمله‌ها رو با خنده راحت‌تر می‌شه تجسم کرد، به خدا هم بیشتر می‌آد از کارهای ما خنده‌ش بگیره.

لينک نوشته